Dieta BARF

Dieta BARF została odkryta stosunkowo niedawno i z powodzeniem jest stosowana przez coraz większą rzeszę właścicieli psów i kotów. Opiera się ona na założeniu, że najlepszym pożywieniem dla psa jest „biologicznie odpowiednia surowa dieta” (z ang. Biologically Apprioriate Raw Food, czyli właśnie BARF). Nie od dziś wiadomo, że psia dieta w znacznej mierze powinna bazować na kościach z mięsem – pies jest wszystkożercą, ale najbardziej cenne są dla niego składniki pochodzenia zwierzęcego. Stąd właśnie dieta BARF opiera się aż w ok. 60% na produktach surowych mięsnych i kostnych. Pozostałe 40% to: papka warzywno-owocowa (20%), podroby (10%) oraz inne składniki pokarmowe (10%).

Trzeba jednak pamiętać, że – jak każda psia dieta – i ta powinna być odpowiednio zbilansowana. Zwyczajowo przyjęło się, że szczenięta w okresie wzrostu powinny otrzymywać pokarm w ilości 7-10% wagi swojego ciała, zaś psy dorosłe – od 2% do 3,5%. Są to wartości zmienne głównie dlatego, że każdy pies jest inny – każdy właściciel powinien więc obserwować swojego pupila i w razie wahań wagowych, odpowiednio zwiększać bądź zmniejszać dawkę pokarmu.

W przypadku diety BARF ważny jest odpowiedni bilans składników odżywczych w podawanych posiłkach. Nie oznacza to jednak, że każdy posiłek powinien być odpowiednio zbilansowany – powinno się bowiem odpowiednio bilansować wszystkie podawane posiłki w ramach dłuższego okresu, na przykład 3-4 tygodni. Oznacza to, że w ciągu tych 3 tygodni pies powinien dostawać 60% surowych produktów mięsnych i kostnych oraz 40% pozostałych grup produktów.

Wielu właścicieli obawia się karmienia psów surowymi kośćmi i mięsem. Obawy są różne – od zasłyszanych historii o tym, że pies udławił się surową kością drobiową, aż po mity rodem ze średniowiecza, iż pies karmiony mięsem staje się agresywny. Są to rzeczy nieprawdziwe – trzeba jednak pamiętać o kilku zasadach, jeśli chodzi o podawanie kości. Przede wszystkim, nie należy podawać dużych ilości kości pod rząd – w przypadku psa średniego, po np. dwóch dniach podawania mięsnych kości powinien nastąpić dzień, kiedy pies otrzyma papkę warzywno-owocową. Zapobiegnie to zatwardzeniu i tworzeniu się złogów w jelitach. Psy nie powinny otrzymywać również zbyt dużo kości twardych i ciężkostrawnych, np. wieprzowych czy wołowych. Każdy pies z powodzeniem może jeść drób – np. szyje, korpusy, skrzydełka – pod warunkiem, że nie jest on poddawany obróbce cieplnej! Naturalna, surowa kość drobiowa jest bardzo dobrze trawiona przez psy – natomiast kość ugotowana czy upieczona staje się zbyt krucha i istnieje niebezpieczeństwo wbicia się jej kawałka w przewód pokarmowy psa.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

W przypadku mięs, pies może jeść praktycznie każdy dostępny dla nas rodzaj mięsa: różne rodzaje drobiu (z kury, gęsi, indyka, strusia czy przepiórki), mięso z zająca czy królika, koninę, wieprzowinę oraz wołowinę i cielęcinę (zarówno kości, jak też np. ogony). Niewskazane jest podawanie podrobów z wieprzowiny – mogą one wywoływać chorobę Aujeszkiego, zwaną wścieklizną rzekomą; choroba ta jest niegroźna dla człowieka, a nieraz śmiertelna dla psa, zaś mięso w Polsce nie jest badane pod jej kątem. Stąd najlepiej jest podawać podroby wołowe bądź drobiowe.

W przypadku owoców i warzyw, podawać można prawie wszystko. Niewskazane jest jedynie podawanie winogron i rodzynek, cytryny, a także cebuli i czosnku, które bywają dla psów śmiertelne. Dobrze jest ograniczać podawanie warzyw kapustnych, a także strączkowych, ponieważ mogą prowadzić do wzdęć. Wiele psów natomiast lubi zjeść np. ogórki kiszone. Ważne jest, aby zróżnicować podawane psu warzywa i owoce – np. za jednym razem podając seler, pietruszkę, banana i jabłko, zaś następnym – buraki, marchew, gruszkę i brzoskwinię. Wszystkie warzywa i owoce podajemy surowe – trzemy je na tarce albo miksujemy do uzyskania papki.

W skład pozostałych 10% pożywienia podawanego psu wchodzić powinien przede wszystkim nabiał. Ważne jest tutaj, aby nie podawać psu mleka, które zwykle nie jest trawione i powoduje biegunkę; w zamian podawać może twaróg, kefir, jogurt naturalny. Prócz tego, w diecie powinny znaleźć się również podawane regularnie ryby, jajka, oleje roślinne, tran oraz algi (np. suszone).

Zanim przestawimy psa na dietę BARF, powinniśmy poczytać na ten temat i znaleźć przykładowe jadłospisy dla psów. Warto pamiętać o tym, że np.  mały pies powinien jeść nieco więcej procent pożywienia, niż duży; nie można mu również podawać np. kości cielęcych, ponieważ będą dla niego zbyt ciężkostrawne. Jeśli przedtem nasz pies jadł inny rodzaj pokarmu, przez 2 tygodnie powinien dostawać żwacze, aby jego flora bakteryjna jelit przystosowała się do trawienia surowych produktów – inaczej może dostać biegunki bądź cierpieć na zatwardzenie. Niewskazane jest również mieszanie żywienia surowego z suchą karmą – są one trawione bowiem w zupełnie innym czasie. Jeśli nie mamy możliwości przygotowywania posiłków samodzielnie, na rynku psiej żywności swoje produkty oferują firmy przygotowujące mrożone mieszanki warzywno-owocowe oraz mięsne i mięsno-kostne.